Wie ben ik?
 

Mijn naam is Selma Sevenhuijsen (1948). In 1977 studeerde ik af in de politieke filosofie en geschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam. Gedurende een lange periode daarna was ik actief in de vrouwenbeweging en in vrouwenstudies. Van 1979 tot 1989 werkte ik aan de Universiteit van Amsterdam en van 1989 tot 2008 aan de Universiteit Utrecht, als hoogleraar Vrouwenstudies en (vanaf 2002) zorgethiek. In 2003 zette ik mijn eigen adviespraktijk op. Sinds 2008 is mijn werk volledig op het labyrint gericht. 

 
 
 

In augustus 2001 maakte ik in Zwitserland voor het eerst kennis met het labyrint, en twee weken later opnieuw, dit keer in San Francisco. Het lopen van het labyrint maakte meteen een diepe indruk op me. Ik zat in een overgangsfase in mijn leven, en de spirituele weg ging voor mij open. Het labyrint bleek een goede gids te zijn bij het zoeken naar een antwoord op de vraag ‘wat wil ik eigenlijk?'. Tijdens een aantal bezoeken aan de kathedraal van Chartres werden mijn ervaringen met het labyrint steeds intensiever. Ik besloot om het labyrint in mijn advieswerk centraal te stellen. In 2003 volgde ik de opleiding tot ‘labyrinth-facilitator' bij Veriditas, een organisatie in San Francisco die een van de kernen is van de huidige labyrint beweging.

 
 
Voor mijn wetenschappelijke werk ging ik veel op reis. Op verschillende plaatsen op de wereld heb ik daardoor labyrinten kunnen bezoeken en lopen. Ik zag hoe mensen op allerlei verschillende manieren het labyrint gebruiken en raakte onder de indruk van hun creativiteit en toewijding. Het werken met het labyrint bleek me veel meer voldoening te geven dan het louter intellectuele werk aan de universiteit. Door het werken met vormen, beelden, symbolen, mythes, beweging en klank kon de ziel weer meedoen in mijn werk. Tegelijk werkt mijn brede universitaire ervaring door in mijn werk met het labyrint. Thema's uit de zorgethiek zoals aandacht, compassie, verbondenheid, verantwoordelijkheid en vertrouwen klinken door in mijn werk met het labyrint en vinden daarin tegelijkertijd een verdieping. Vandaar ook het motto van LabyrintWerk: werken met waarden. En mijn achtergrond in het onderwijs werkt natuurlijk door in mijn lezingen, publicaties, trainingen en persoonlijke begeleidingen.
 
 

Mijn workshops voor kerken, spirituele centra en organisaties in de zorg zijn gericht op het labyrint als ruimte voor spirituele groei. Vanuit mijn maatschappelijke betrokkenheid ben ik ook steeds geïnteresseerd geweest in projecten die het labyrint gebruiken als vorm van ontmoeting en verbinding tussen mensen, en als middel voor gemeenschapsopbouw.  Daar zijn bijvoorbeeld mijn ontwerp voor een vredeslabyrint en mijn bijdragen aan interreligieuze ontmoetingen uit voortgekomen. Ik zie LabyrintWerk als deel van een bredere trend naar bezinning, zingeving en spirituele inspiratie, een reden waarom ik graag samenwerk met anderen die in deze ‘stroom' werken.
 


©Agnes Barrmettler

 

In mijn werk met het labyrint voel ik mij, naast mijn persoonlijke netwerken, gesteund en geïnspireerd door mijn lidmaatschap van een aantal internationale organisaties van mensen die met het labyrint werken:

 
 
 

Sinds een aantal jaren ben ik me ook intensief gaan verdiepen in de geschiedenis van het labyrint, vanuit de gedachte dat antieke betekenissen ons verder kunnen helpen in een eigentijds gebruik ervan. Ik vond een ongeschreven hoofdstuk van die geschiedenis in Zuid-Toscane, in het sacrale landschap van de Etrusken. In 2008 verscheen hierover mijn boek De glimlach van de sirene. Reis door het Etruskisch labyrint op zoek naar de Godin (zie pagina ‘terra sacra’). Gaandeweg ben ik mijn werk met het labyrint steeds meer gaan zien als een bijdrage aan de terugkeer van het vrouwelijk Goddelijke in onze cultuur. Het labyrint maakt voor mij deel uit van de ontwikkeling van een nieuwe balans tussen vrouwelijkheid en mannelijkheid en tussen vrouwen en mannen.